Αν θεωρήσουμε και αποτιμήσουμε το ποιητικό έργο του Κ. Π. Καβάφη (1863-1933) από τη σκοπιά της σχέσης του με τη γραμμένη στην ελληνική γλώσσα ποίηση της εποχής του, στο πέρασμά της από τον 19ο στον 20ό αιώνα, θα διαπιστώσουμε γενικά ότι ο ώριμος Καβάφης, ποιητής της ελληνικής διασποράς, που έζησε το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής του στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, απέκλινε σε μεγάλο βαθμό από τη συγκαιρινή του ελλαδική ποίηση, αυτήν που γραφόταν στον χώρο του μητροπολιτικού ελληνισμού, ιδίως στην Αθήνα. Όταν βρήκε και κρυστάλλωσε τη δική του ποιητική ταυτότητα, κράτησε αποστάσεις από τις τεχνοτροπικές ροπές της ελλαδικής ποίησης προς τον παρνασσισμό και τον συμβολισμό, τον γλωσσικό δημοτικισμό, την τάση προς έναν εκφραστικά πληθωρικό λυρισμό ή προς μεγαλεπήβολα επικά ποιήματα, ορισμένα συντονισμένα με την ιδεολογία της Μεγάλης Ιδέας, την αντίληψη ότι ο ποιητής είναι μύστης των αναγνωστών του ή καθοδηγητής των ομοεθνών του. Έτσι, τοποθετώντας το έργο του στον έτερο πόλο, εκείνον μίας ασκητικής μοναξιάς, δημιούργησε ένα μικρό σε έκταση ποιητικό έργο, σε μια εποχή που η πολυγραφία ήταν η γενική ροπή στην ποίηση. Το έργο αυτό διακρίνεται για την πρωτοποριακή έκφραση, το μεγάλο εύρος των θεμάτων, το στοχαστικό βάθος και, κυρίως, τον συγχρονισμό του με μία θεώρηση της πραγματικότητας και της ανθρώπινης κατάστασης τόσο βαθιά ειρωνική, έτσι ώστε σήμερα να διαβάζεται ως σύγχρονο περισσότερο απ’ ό,τι στην εποχή του. Ο ίδιος, εξάλλου, όσο κι αν από πολλούς συγχρόνους του στο λογοτεχνικό πεδίο αμφισβητήθηκε ή και λοιδορήθηκε, συν τω χρόνω καλλιέργησε για τον εαυτό του την πίστη ότι είναι ποιητής των μελλοντικών γενεών· πράγματι, οι ποιητές που αναγνώρισαν και επαίνεσαν το έργο του, ήδη από την εποχή του μεσοπολέμου, ήταν στη μεγάλη πλειονότητά τους οι νεότεροί του. Νωρίτερα, ήδη το 1903, θερμός υποστηρικτής του μέχρι τότε έργου του ήταν ένας πεζογράφος και θεατρικός συγγραφέας, ο κατά τέσσερα χρόνια νεότερός του Γρηγόριος Ξενόπουλος. […] (Από την παρουσίαση της έκδοσης)