«…Η ίδια μου η ζωή έχει ένα μεγαλείο. Για σκέψου! Ζω ακριβώς σαν να παίζω. Παίζω έναν κεντρικό ρόλο σε μια παράσταση που δεν τελειώνει ποτέ. Τι παραπάνω είναι η θρησκεία; Ένα θέατρο που το πιστεύεις βαθιά. Σαμάνοι, προφήτες, θεατρίνοι, σαλτιμπάγκοι, εγώ… θα πιω λίγο, συνήλθα… Εδώ θα μπορούσε να ‘ταν η σπηλιά μου. Ο άνθρωπος των σπηλαίων, η πρώτη εστία… Η φωτιά λείπει αλλά την έχω εδώ… Κι αυτά τα μπουκάλια, η βιβλιοθήκη μου. Βιβλιοθήκη-μπουκαλοθήκη. Ένα μοντέρνο τέμπλο με μπουκάλια. Ποιος θα μπορούσε να το έχει φτιάξει; Ο Πικάμπια, ο Ερνστ, ποιος;…».