Το εγχείρημα να διασκευαστεί το “Τρίτο στεφάνι” για το θέατρο δεν είναι πρωτότυπο και είναι λογικό, μιας και η γλώσσα του, άμεση και ρέουσα, δημιουργεί χαρακτήρες ολοζώντανους, με σάρκα και οστά, που ξεπηδούν απ’ το χαρτί και στέκονται μπροστά μας αναγνωρίσιμοι και οικείοι. Αυτή τη φορά, όμως, επελέγη η μορφή του θεατρικού μονολόγου – επιλογή μάλλον παράτολμη, μιας και στο μυθιστόρημα παρουσιάζεται ένα αναρίθμητο μωσαϊκό ηρώων που συνθέτουν με μοναδική δεξιοτεχνία και ποικιλία την ελληνική ανθρωπογεωγραφία του πρώτου μισού του εικοστού αιώνα. Η Ελλάδα των Βαλκανικών Πολέμων, του Μεσοπολέμου, της Κατοχής και του Εμφυλίου, της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας, ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μας μέσα από τις ζωές της Νίνας και της Εκάβης, σαν ένα ατελείωτο κουβάρι που περιλαμβάνει κάθε λογής καταστάσεις και περιστατικά -απίστευτα, σκληρά, τρυφερά, ευτράπελα, κ.ο.κ.- σε έναν αγώνα για επιβίωση και για ένα καλύτερο αύριο, δοσμένο τόσο αληθινά, γλαφυρά και αντιφατικά που σε παρασύρει και σε κατακλύζει με εικόνες, σκέψεις, αισθήματα και αδημονία για τη συνέχεια, κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον. Και όλα αυτά εστιάζοντας αποκλειστικά σε μια ηθοποιό, που μέσα από το σώμα της και τη φωνή της, ζωντανεύουν οι δύο βασικές ηρωίδες, και μέσα από αυτές όλα τα υπόλοιπα πρόσωπα. Ξύνοντας την επιφάνεια της ηθογραφίας, εξυψώνονται έτσι σε συμβολικές φιγούρες της Γυναίκας, της Μητέρας, της Ερωμένης, της Κόρης μέχρι και της ίδιας της Ελλάδας που μετέρχεται κάθε τρόπο για να σταθεί όρθια μέσα στη λαίλαπα παγκοσμίων πολέμων και εθνικών καταστροφών. Όπως ο ίδιος ο συγγραφέας αναφέρει άλλωστε, δεν επελέγη τυχαία το όνομα Εκάβη για τη βασική ηρωίδα, παραπέμποντας έτσι στη μυθική βασίλισσα των Τρωάδων και δίνοντας στο έργο βαθύτερη προοπτική, ποιητικές προεκτάσεις και ιστορική συνέχεια: “Γιατί αυτό το “αχ!” της Ελληνίδας παραμένει το ίδιο σ’ όλους τους αιώνες”. Σημείο αναφοράς για τη μεταπολεμική λογοτεχνία του τόπου και ένα από τα πιο αγαπημένα μυθιστορήματα του ελληνικού κοινού, το “Τρίτο στεφάνι” παραμένει εξίσου επίκαιρο σήμερα, αφού μέσα στις σελίδες του αποτυπώνει με τολμηρό τρόπο πολλά από τα χαρακτηριστικά της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας. Αν η παρούσα διασκευή αποτελέσει ερέθισμα για επαφή με το πρωτότυπο κείμενο, τότε θα έχει επιτελέσει τον σκοπό της με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.