Το έργο αυτό γράφτηκε έχοντας στο μυαλό μου πως θα παιχτεί από δύο γυναίκες ηθοποιούς -και πως οι τρεις πράξεις θα παρουσιαστούν διαδοχικά η μία μετά την άλλη. Ωστόσο, εάν λογαριαστεί πρόσφορο ή αναγκαίο, μπορούν τους δύο ρόλους να τους παίξουν δυο άντρες αντίστοιχης ηλικίας, κάνοντας τις απολύτως απαραίτητες προσαρμογές στο κείμενο. Ή και να μην κάνουν καμία προσαρμογή. Αντίστοιχα, εάν λογαριαστεί πρόσφορο ή αναγκαίο, μπορεί να αλλάξει η σειρά παρουσίασης των πράξεων. Δηλαδή να παιχτούν ανάποδα από τη δραματουργική τους ακολουθία: πρώτα η 3, κατόπιν η 2 και τέλος η 1. (Από την παρουσίαση της έκδοσης) «Η αρχική προσωποκεντρική πρόσωπο μετασχηματίζεται πια σε άτομο. Δυστοπία φαίνεται να μην είναι πια ο άλλος ως προσωπικότητα, αλλά ως θέση. Στο πολιτικό θέατρο του Θανάση Τριαρίδη ο άλλος δεν συνιστά δυστοπία ως ίδιος ή έτερος, αλλά ως ίσος ή άνισος». (Ροζαλί Σινοπούλου) «Σε ένα περιβάλλον που παραπέμπει σε Μεσαίωνα του μέλλοντος ή σε ρωμαϊκή αρένα, ο Τριαρίδης περιγράφει, με εμμονή στη λεπτομέρεια, την πιο σκληρή και απάνθρωπη πράξη, τη δημόσια εκτέλεση δι’ αποκεφαλισμού. Κανένα πλυντήριο όμως, όσο καλό και εξελιγμένο κι αν είναι, δεν μπορεί να ξεπλύνει το αίμα που έβαψε τα ρούχα του θύτη και του θύματος. Ο κύκλος της ανθρώπινης θηριωδίας, αέναος και επαναληπτικός, δεν σταμάτησε ποτέ. (Γιάννα Τσόκου)