Να δείξω τα σύνορα της ψυχαναλυτικής ερμηνείας και την μαρξιστική εξήγηση και που μονάχα η ελευθερία μπορεί να δώσει για ένα πρόσωπο στο σύνολό του, να κάνω να δει κανένας αυτή την ελευθερία στη σχέση της με το πεπρωμένο, συντριμένη πρώτα από τις καταστάσεις του πεπρωμένου κι επιστρέφοντας στη συνέχεια πάλι σ’ αυτές για να τις συγχωνέψει σιγά σιγά, ν’ αποδείξω πως το πνεύμα δεν είναι ένα δώρο αλλά η διέξοδος που ανακαλύπτουμε στις απελπιστικές περιπτώσεις, να ξανάβρω την εκλογή που κάνει ένας συγγραφέας για τον εαυτό του, τη ζωή του και την έννοια του παγκόσμιου ως τους κατηγορηματικούς χαρακτήρες του στυλ του και της σύνθεσής του, ως την κατασκευή των εικόνων του, ως τη λεπτομέρεια των γούστων του, να διηγηθώ λεπτομερειακά την ιστορία μιας λύτρωσης: να τι θέλησα να κάνω: ο αναγνώστης θα δει αν πέτυχα. […] (Από τον πρόλογο του Ζαν Πωλ Σαρτρ)