Το θεατρικό έργο “Κάσπαρ” δεν παρουσιάζει την υπόθεση του Κάσπαρ Χάουζερ όπως ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ή όπως ΗΤΑΝ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. Παρουσιάζει ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ να γίνη με κάποιον. Παρουσιάσει πώς μπορεί κανείς να μάθη να μιλά μέσω της ομιλίας. Το έργο θα μπορούσε να λεγόταν και “Γλωσσικά βασανιστήρια”. Για την υποτύπωση αυτών των βασανιστηρίων θα ήταν καλό για τη σκηνή που θα ανεβάση το έργο να τοποθετήση κάπου πάνω από τη ράμπα ένα είδος μαγικού, ας πούμε, οφθαλμού, ορατού για κάθε θεατή, που, χωρίς φυσικά να του αποσπά την προσοχή από τα συμβαίνοντα επί σκηνής, να ανοιγοκλείνει ανάλογα με την ένταση της φωνής που μιλά στον ΗΡΩΑ, προσπαθώντας να τον πείση. Όσο πιο μεγάλη αντίσταση προβάλλει ο ήρωας τόσο πιο δυναμική γίνεται η φωνή που του μιλά, και τόσο πιο γρήγορα ανοιγοκλείνει ο “μαγικός οφθαλμός” (θα μπορούσε επίσης να χρησιμοποιηθή ένα είδος σφυγμομέτρου με κινούμενο δείκτη, κάτι σαν αυτά που χρησιμοποιούνται σε παιχνίδια όπου θέλει κανείς να μετρήση την ένταση της δύναμής του). […] (Από την έκδοση)