Η αρχική ιδέα για την Όπερα της Πεντάρας προέρχεται από τον Τζόναθαν Σουίφτ, τον συγγραφέα του Γκιούλιβερ, ο οποίος έγραψε στις 30 Αυγούστου του 1716 στον Αλεξάντερ Πόουπ: «…τι θα έλεγες για ένα Παστοράλε ανάμεσα στους κλέφτες και τις πόρνες του Νιούγκεητ;». Ο φίλος τους, ο Τζον Γκέι, σκέφτηκε πως μια σάτιρα θα ήταν προτιμότερη από μια Όπερα Παστοράλε και το 1728, διακόσια χρόνια πριν της δώσει ο Μπέρτολτ Μπρεχτ τη σημερινή μορφή της, έγραψε την “Όπερα του Ζητιάνου”, που είχε μάλιστα ιστορικό υπόβαθρο: τον 18ο αιώνα υπήρχε πράγματι στο Λονδίνο μια καλά οργανωμένη συμμορία, της οποίας αρχηγός ήταν ο Τζόναθαν Ουάιλντ. Αυτή η συμμορία πρωτοτυπούσε κάνοντας ληστείες και πουλώντας τα κλοπιμαία στα θύματα της ληστείας σε μεγαλύτερη τιμή, ενώ διατηρούσε στενές σχέσεις με την αστυνομία που έπαιρνε ποσοστά. Ο Τζόναθαν Ουάιλντ εκτελέστηκε το 1725. Ο Τζον Γκέι βασίστηκε σ’ αυτή την ιστορία για να σατιρίσει τον τότε διαβόητο πρωθυπουργό Ουώλπολ μοιράζοντας τα χαρακτηριστικά του στους δύο κεντρικούς ήρωες της Όπερας, στον Πήτσαμ και τον Μακχήθ. Η “Όπερα του Ζητιάνου” παρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία και επηρέασε όλες τις μετέπειτα αγγλικές κωμωδίες, ιδίως τη βρετανική κωμική όπερα του 19ου αιώνα και το σύγχρονο μιούζικαλ. Η ιδέα μιας σύγχρονης παράστασης της’Οπερας της Πεντάρας γεννήθηκε την άνοιξη του 1928, επ’ ευκαιρία της επανέναρξης της λειτουργίας του Theater am Schiffbauerdamm του Βερολίνου, της σημερινής έδρας του Berliner Ensemble. Ήταν μια πρόταση της συνεργάτιδας του Μπρεχτ, Ελίζαμπετ Χάουπτμαν, η οποία πληροφορήθηκε το 1926 από τις εφημερίδες τη μεγάλη θεατρική επιτυχία της “Όπερας του Ζητιάνου”, που παιζόταν στο Λονδίνο από το 1920 και είχε κάνει το ρεκόρ των 1500 παραστάσεων. Η Χάουπτμαν μετέφρασε το έργο και πάνω στη μετάφρασή της δούλεψε ο Μπρεχτ -μαζί της- τη διασκευή του από τον Μάρτιο ως τον Μάιο του 1928, για να την υποβάλει ως πρόταση στον νέο διευθυντή του θεάτρου Ερνστ Γιόζεφ Άουφριχτ, ο οποίος ενθουσιάστηκε και δέχτηκε αμέσως. […] (Από την εισαγωγή του μεταφραστή)