Η ποίηση του Έλιοτ αποτελεί αστείρευτη πηγή τέρψης και το συνεχές παγκόσμιο ενδιαφέρον γι’ αυτήν εδράζεται στην ικανότητα που είχε ο κορυφαίος μοντερνιστής ποιητής να εκφράζει τον προσωπικό του κόσμο μέσα από μια πρωτότυπη ποιητική γραμμή. Ο λάτρης της ποίησης, όταν αυτή καλεί σε εμβάθυνση, πρέπει να είναι προετοιμασμένος να ανταποκριθεί, είχε γράψει ο Έλιοτ. Και παρότι η δικιά του ποίηση το επιτάσσει, η πρόσβαση σε αυτήν διευκολύνεται αφού ο Έλιοτ πέτυχε, κατά την εκτίμηση του I.A. Richards το 1926, “την εύρεση μιας νέας τάξης μέσα από τη θέαση και την έκθεση της αταξίας”, άποψη η οποία συμφωνεί με τη διατύπωση του Κόνραντ στο βιβλίο του Λόρδος Τζιμ: “για να επιβιώσουμε της καταστροφικότητας της θάλασσας πρέπει να καταδυθούμε σε αυτήν” – ή, όπως το λέει ο ακροτελεύτιος στίχος του ελιοτικού ποιήματος “Το ερωτικό τραγούδι του Ι. Αλφρέδου Προύφροκ: “Ωσότου ανθρώπινες φωνές μας αφυπνίσουνε, και πάμε στο βυθό”. Βεβαίως, η ποιητική συμβολή του Έλιοτ δεν βρίσκεται στο κρυμμένο υπόβαθρο, αλλά έγκειται στις νεωτερικές του καινοτομίες, και στην ενσάρκωση προσωπικών βιωμάτων μέσα από επιλεγμένη θεματογραφία και υποκατάστατα (σύμφωνα άλλωστε και με την ποιητική του θεωρία περί objective correlative [=αντικειμενικού αντίστοιχου]). […] (Από το σημείωμα του μεταφραστή)