Ολοκληρώνοντας, τον Φεβρουάριο του 1922, τις Ελεγείες του Ντουίνο που, από δημιουργική άποψη, τον στοίχειωσαν επί δεκαετία, «ανάβρυσαν», όπως γράφει ο ίδιος, «από την άκρη του μολυβιού του, απρόσμενα», σε έναν ποιητικό πυρετό λίγων ημερών, τα 55 αριστουργηματικά σονέτα που, στον τίτλο του έργου, ο Ρίλκε τα απηύθυνε στον μυθικό γενάρχη της ποίησης, τον Ορφέα. Κυκλοφόρησαν το 1923, μαζί με τις Ελεγείες, που συγκαταλέχθηκαν στα κορυφαία έργα του ευρωπαϊκού μοντερνισμού. Ο Ορφέας, ο μυθικός τραγουδιστής του οποίου η μουσική μπορούσε ακόμη και να πείσει τον Πλούτωνα να απελευθερώσει την Ευρυδίκη από τον κάτω κόσμο, βρίσκει παρηγοριά για την ατελή ζωή μας στην καλλιτεχνική εμπειρία. Τα σονέτα που του αφιερώνει ο Ρίλκε διερευνούν τη σχέση της τέχνης και της ποίησης με τη ζωή μετά το τέλος του ρομαντισμού και υπό την επίγνωση της κυριαρχίας του τεχνολογικού πολιτισμού. Τα Σονέτα στον Ορφέα τα λάτρεψαν οι αναγνώστες και παραμένουν επιδραστικά μέχρι σήμερα στην ποίηση. «Στα Σονέτα», γράφει ο οξφορδιανός θεωρητικός και κριτικός της λογοτεχνίας C.μM. Bowra, «ο Rilke δείχνει τι σήμαινε γι’ αυτόν η ποίηση, τι πήρε και τι ήλπιζε από αυτήν». (Από τον εκδότη)