Η τέχνη του περιέγραψε τον ιρλανδικό κόσμο, αλλά ταυτόχρονα κατάφερε κάτι που ελάχιστες καλλιτεχνικές εκφράσεις μπορούν να διεκδικήσουν: τη μέγιστη συμβολή της στην ιρλανδική συνείδηση και ταυτότητα, στον τρόπο που η ίδια η Ιρλανδία αντιλαμβάνεται τον εαυτό της. Ο Γέητς αποτελεί επίσης μία από τις ελάχιστες περιπτώσεις, όπου μέσα στο έργο του συναντάμε την επίτευξη της παγκοσμιότητας, μέσα από μια διαδικασία εστίασης στο απόλυτα τοπικό και, συγκεκριμένα, στο απόλυτα ιρλανδικό. Οι ρυθμοί, οι τόνοι και η μουσικότητα των στίχων του, ένα σπάνιο επίτευγμα λυρισμού και ποιητικής ουσίας, διηγήθηκαν με τρόπο μοναδικό το καλλιτεχνικό του σύμπαν: η ιρλανδική μυθολογία, ο θεοσοφισμός και η μεταφυσική, που αργότερα μετατράπηκαν σε προσωπική φιλοσοφία και εσωτερικό σύστημα, η ταυτότητα και η προσπάθεια της Ιρλανδίας για ανεξαρτησία, αλλά και συμβάντα της καθημερινής ζωής, όπως ο απελπισμένος έρωτας, η αγωνία του ανθρώπου μπροστά στη φθορά, η αισθητική ανάταση και η σχέση του ανθρώπου με τη φύση αποτέλεσαν ψηφίδες ενός πολλαπλού -πλην όμως, συμπαγούς- έργου, ταυτόχρονα.