“Ο Βίος της Μαρίας” ολοκληρώθηκε μέσα σε λίγες ημέρες, από τις 15 έως τις 23 Ιανουαρίου του 1912, χρονικό διάστημα το οποίο ταυτίζεται με την περίοδο συγγραφής των πρώτων “Ελεγειών του Ντουίνο”, που επρόκειτο να αποτελέσουν τη μέγιστη λυρική σύνθεση του Ρίλκε. Ωστόσο, ο “Βίος της Μαρίας” δεν αποτελεί άσκηση γραφής ή πάρεργο, αλλά σχετίζεται με μια σημαντική για την καλλιτεχνική σταδιοδρομία του Ρίλκε περίοδο ποιητικής κυοφορίας. Εδώ ο Ρίλκε, ο οποίος διανύει ήδη την εποχή της ποιητικής του ωριμότητας, έχοντας ολοκληρώσει το “Βιβλίο των Ωρών” και ξεκινώντας τη συγγραφή των “Ελεγειών”, θα εκφράσει τα ποιητικά -και θεολογικά- του οράματα σε μια γλώσσα λιτή, βαθιά λυρική, η οποία φτάνει σε αξιοθαύμαστο επίπεδο καθαρότητας και απλότητας. Ο “Βίος της Μαρίας” θα πρέπει να διαβαστεί ως μοναδικό ποιητικό επίτευγμα εσωτερικής αναζήτησης, στο οποίο διασταυρώνεται η υπαρξιακή αγωνία ενός από τους σημαντικότερους ποιητές του ευρωπαϊκού 20ου αιώνα με τα σημεία έντασης μίας εποχής – βρισκόμαστε στα πρόθυρα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου – που οδεύει προς την καταστροφή και το χάος. (. . .) (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)