Η περιπλάνηση σ’ ένα λιμάνι είναι μια διαμονή θελκτική για μια ψυχή κουρασμένη απ’ τους αγώνες της ζωής. Η ευρύτητα τ’ ουρανού, η κινούμενη αρχιτεκτονική των σύννεφων, οι μεταβαλλόμενοι χρωματισμοί της θάλασσας, η φεγγοβολή των φάρων, είναι ένα πρίσμα εξαίσια ιδανικό για να τέρπει τους οφθαλμούς δίχως ποτέ να τους κουράζει. Οι επιμήκεις μορφές των καραβιών, με τα πολύπλοκα άρμενα, στα οποία οι κυματισμοί της θάλασσας αποτυπώνουν αρμονικά λικνίσματα, διατηρούν ζωντανή στην ψυχή την αίσθηση του ρυθμού και του κάλλους. Κι έπειτα, κυρίως, είναι εκείνη η μυστηριακή κι αριστοκρατική απόλαυση που νιώθει εκείνος που δεν τρέφει πια φιλοδοξίες ή περιέργεια, ατενίζοντας, ξαπλωμένος στο πανόραμα ή ακουμπώντας με τους αγκώνες στον κυματοθραύστη, όλη εκείνη την κινητικότητα εκείνων που αναχωρούν κι εκείνων που επιστρέφουν, εκείνων που έχουν ακόμα τη δύναμη να επιθυμούν, που τρέφουν ακόμα τον πόθο του ταξιδιού ή του πλουτίσματος.