Το 1922, annus mirabilis της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας, ο Τ.Σ. Έλιοτ δημοσίευσε το πιο συζητημένο, ίσως, ποίημα του 20ού αιώνα: “The Waste Land: Ο Ερημότοπος” του Τάκη Παπατσώνη, “Η Έρημη Χώρα” του Γιώργου Σεφέρη, “Η Ρημαγμένη Γη” του Κλείτου Κύρου. Ας ειπωθεί ακόμα, και ως μνήμη Διονυσίου Σολωμου, “Η Έρημη Γη”.
Η τεχνική του θυμίζει μοντερνιστικό μοντάζ σε μια εποχή που ο κινηματογράφος δεν είχε αναγάγει ακόμη τη συρραφή εικόνων σε τέχνη. Αν ο Τζέιμς Τζόυς εικονίζει τις μεταβολές μιας συνείδησης μέσα σε μία μέρα (Οδυσσέας, 1922), ή ο Πωλ Βαλερύ σε μία νύχτα (Νεαρή μοίρα, 1917), ο Έλιοτ συρράπτει σε τετράδιο τις μεγάλες ρωγμές και τα χάσματα της γηρασμένης ηπείρου στα τελευταία 2.000 χρόνια. «Από τις σπουδαιότερες δέκα εννέα σελίδες που γράφτηκαν ποτέ στην αγγλική γλώσσα», έκρινε ο Έζρα Πάουντ.