Κλειστό είναι το ανοιχτό βιβλίο που κρατάς. Αλλιώς θα ανοίξει. Όπως ανοίγει σφαλιστή δίφυλλη πόρτα. Από τη μέση. Στο στάχωμά τους θα χωρίσουνε τα φύλλα και με τις έξω άκρες τους στα δάχτυλά σου τρίζοντας αργά σαν σε ρεζέδες θα περιστραφούν. Και τότε είναι πού θα διαβάσεις το κενό – γιατί, ποιο άνοιγμα χωρίς κενό; Έτσι κι όταν ανοίγω την ψυχή μου. Για το κενό του ανοίγματος και μόνο. Όλα τ’ άλλα είναι γνωστά. Σαν “ανοιχτό” βιβλίο.