1964–1971

Στη Χρύσα ΠΡΟΚΟΠΑΚΗκαιστον Νικηφόρο ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ
ΟΙ ΕΦΤΑ
Όμορφα που βραδιάζει. Καλοσυνάτος ίσκιος,
ανάμεσα σε μας και στα συμβάντα και στα πράματα —
γλυκά γεράματα της μέρας, σιωπηλή μακρυνότητα·
άχνα τριανταφυλλένια από πανάρχαιο αίμα
βάφει τα σπίτια και τους δρόμους.
Νά και το καλό φεγγάρι
μεγάλο και ήσυχο που βγαίνει απ’ τ’ άλλο μέρος
ασημοβάφοντας τους πίσω τοίχους των σπιτιών.
Και μεις το ίδιο
απ’ το ’να πλάι κόκκινοι κι απ’ τ’ άλλο ασημένιοι,
μισοί μισοί, κι όχι κομμένοι στα δυο, μα σμιγμένοι
να νιώθουμε τη διαφορά στο κάθετο σημείο της ένωσης
να νιώθουμε την ένωση —και μήτε διαφορά μήτε ένωση—
χρόνος αργός, ανύπαρχτος, μαλακός χρόνος, τελειωμένος.

ΠΡΩΤΟΣ
Πάει, μακραίνει ο ήλιος· η στρογγυλή του γυάλα
γέμισε κόκκινο, βαθύ κρασί, παραβάρυνε,
κατάκατσε πίσω απ’ το δάσος —