Ο ΦΡΑΝΣΙΣ ΣΚΟΤ ΦΙΤΖΕΡΑΛΝΤ, ΣΤΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ, περιγράφει τη νεολαία της εποχής του σαν μια νέα γενιά, που καθώς μεγαλώνει, συνειδητοποιεί πως όλοι οι θεοί είναι νεκροί, όλες οι μάχες έχουν ήδη δοθεί, και κάθε πίστη στον άνθρωπο είναι διασαλευμένη.
Οι ιστορίες της συλλογής αυτής συλλαμβάνουν το πνεύμα εκείνης της γενιάς με έξοχη επιδεξιότητα. Η “Σκαλιστή γυάλα”, το “Πλουσιόπαιδο”, η “Πρωτομαγιά”, το “Ένα διαμάντι μεγάλο όσο το Ριτζ”, το “Ό, τι απέμεινε από την ευτυχία”, η “Περίπτωση ενός αλκοολικού”, και η “Τρελή Κυριακή” μας μεταφέρουν σε μια προνομιούχο και φιλήδονη κοινωνία, όπου η αποτυχία, η απόγνωση και η τρέλα, πίσω από τον ίλιγγο της επιτυχίας, τη μουσική και την ξέφρενη διασκέδαση, δεν παύουν να ψιθυρίζουν και να απειλούν τα πάντα.
Τα διηγήματα αυτά, από τα καλύτερα του Φιτζέραλντ, σφύζουν από την ευφυΐα, τη διεισδυτικότητα και τη συγκινησιακή δύναμη, που έκαναν τον συγγραφέα σύμβολο της Εποχής της Τζαζ.