Ο Βίκτορ Ουγκό με το μυθιστόρημά του “Οι Άθλιοι” τολμά και δε διστάζει να πάει κοντά στους απόκληρους, να σκύψει στη σκοτεινή μάζα, να παρασταθεί στους απόβλητους και στους δυστυχισμένους. Οι άθλιοι αγκαλιάζουν όλες τις κοινωνικές εκδηλώσεις, αλλά εδράζονται στα λαϊκά στρώματα. Από κει είναι παρμένος ο Γιάννης Αγιάννης, ο ήρωας του έργου, η Φαντίνα, με το μαρτυρικό της φωτοστέφανο, η μικρή τυραννισμένη Τιτίκα, το ζεύγος Θεναρδιέρου και τόσοι άλλοι τύποι που πλαισιώνουν αλησμόνητα τα κεντρικά πρόσωπα. Ποια είναι, όμως, η υπόθεση των άθλιων; Αυτή μπορεί να διατυπωθεί ποικιλοτρόπως. Ένας πρώην κατάδικος κάτεργων προσπαθεί να ξεφύγει από το νόμο. Ένας αμαρτωλός, διαγραμμένος από την κοινωνία των τίμιων ανθρώπων, εξιλεώνει το παρελθόν του με πράξεις αγαθοεργίας και αυτοθυσίας. Μια συνείδηση αγωνίζεται να σωθεί από τις κακές έξεις με κρίσεις και συγκρούσεις που φτάνουν σε δραματικές κορυφώσεις. Ένας κριματισμένος αναλαμβάνει να μεγαλώσει και να αποκαταστήσει μια φτωχή ορφανή και αυτό το ψυχικό το φέρνεις εις πέρας με αφάνταστες περιπέτειες. Δυο νεαρές υπάρξεις με τελείως διαφορετικές αφετηρίες γνωρίζονται, χωρίζουν, ξανασμίγουν και καταλήγουν μετά από θανάσιμο κίνδυνο στην ποθητή ένωσή τους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)