(…) Ένα παλιό γνωμικό των κρατουμένων λέει ότι στους τοίχους των φυλακών καλύτερα να μη χαράζεις το όνομά σου, γιατί είσαι καταδικασμένος να πρέπει να γυρίσεις να το σβήσεις. Κι εγώ έχω γράψει κι έχω γράψει…
(…) Σε κάθε τούβλο προετοιμάζομαι να συναντηθώ με τα ίδια μου τα λόγια. Εδώ είμαι. Το παντοτινό αστέρι και η παλιά πολεμική κραυγή: “Να τολμάμε, να παλεύουμε, να τολμάμε, να νικάμε”… (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Πώς μπορεί να χωρέσει στις τρεις σελίδες αυτού του προλόγου μια ολόκληρη ζωή αγώνα; Πώς να χωρέσουν σε λίγες αράδες εκείνα τα 27 χρόνια της φυλακής; Πώς να περιγράψεις όλη τη μακριά επαναστατική διαδρομή του Ζαν-Μαρκ Ρουιγιάν μέσα σε λίγες λέξεις;
Μόνο λίγες αδρές γραμμές γύρω από αυτή τη μακριά πορεία μπορεί να δώσει αυτό το προλογικό σημείωμα. Λίγες λέξεις για τους κυριότερους σταθμούς-ορόσημά της, λέξεις που κρύβουν πίσω τους οδοφράγματα, φωτιές, συγκρούσεις, ασυμβίβαστους ταξικούς και μαχητικούς αγώνες, πολλή σκέψη, πολύ πάθος και τη διαρκή πρακτική της εξέγερσης που είναι, σύμφωνα με τα λόγια του Ρουιγιάν, η “καλύτερη μαθητεία”.
Γεννήθηκε στην Τουλούζη της Γαλλίας, κοντά στα σύνορα με την Ισπανία, όπου είχαν βρει καταφύγιο πολιτικοί πρόσφυγες του ισπανικού εμφυλίου, εκεί μάλιστα ήταν η έδρα της CNT. Εκεί άκουσε τις διηγήσεις των παλιών επαναστατικών αγώνων των μακί και των γκεριγέρος, εκεί διαμορφώθηκε ως άνθρωπος και αγωνιστής, εκεί σχημάτισε τη βεβαιότητα ότι η μόνη μεγάλη πράξη είναι η απόρριψη του ίδιου του κοινωνικού συστήματος.
Το επαναστατικό κύμα του 1968 τον βρίσκει 16 χρονών να δίνει επαναστατική φωνή στους τοίχους με τα συνθήματά του, να δίνει φωτιά στις συγκρούσεις με την καταστολή, μέσα στα οδοφράγματα και τα δακρυγόνα.
Στις αρχές του 1971 συμμετέχει στην ίδρυση του MIL, το Κίνημα για την Απελευθέρωση της Ιβηρικής. Εκεί συνενώνονται ακροαριστεροί και αναρχικοί απ’ τις δύο πλευρές των συνόρων, εκεί ενώνεται η θεωρία με την πράξη στην ένοπλη προπαγάνδα, εκεί ενώνεται το παρελθόν με το παρόν, η επαναστατική παράδοση με τις νέες ανατρεπτικές αναζητήσεις. […]