Σε κάθε απόφθεγμα ή αφορισμό του βιβλίου εδρεύει το πνεύμα ενός από τους πλέον ιδιοφυείς καλλιτέχνες της εποχής του, και όχι μόνο, παγκοσμίως: παιγνιώδες, σαρκαστικό, πικρό και πικραμένο μέσα από προκλητικές παραδοξολογίες, οξυδερκές χιούμορ και ανατρεπτική ειρωνεία, και αποκαλύπτεται η σκέψη του κυριότερου εκπροσώπου του κινήματος του Αισθητισμού που εμφανίστηκε στη Βρετανία στα τέλη του 19ου αιώνα – και υπερασπίστηκε το δόγμα “της τέχνης για την τέχνη”, εγείροντας, συγχρόνως, την άρνησή του στην αναγκαιότητα της ηθικής ως συνθήκη της τέχνης – ο στοχασμός μιας προδρομικής μορφής του Αγγλο-Σαξονικού μοντερνισμού και αμφιλεγόμενης προσωπικότητας πάνω σε κάθε έκφανση – από την πλέον «ελαφριά» ως την βαθύτατα θεμελιώδη – της ανθρώπινης ζωής. Και όλ’ αυτά εκφέρονται με την αφοπλιστική ειλικρίνεια ενός ανθρώπου που υιοθετεί στο έπακρο τη στάση δανδή απέναντι στην κοινωνία και στην τέχνη.