Άλλο απόλαυση άλλο ηδονή θα πει ο Ρολάν Μπαρτ θέλοντας να εξερευνήσει τη σχέση του συγγραφέα με το κείμενο και κατόπιν του αναγνώστη με το κείμενο. Και θα υπερθεματίσει: «Ο κάθε συγγραφέας θα πει λοιπόν: τρελός δεν το μπορώ, γερός δεν το καταδέχομαι, είμαι νευρωσικός». Γιατί σας τα λέω αυτά σε έναν πρόλογο μιας πρωτόλειας συλλογής από ποιήματα και πεζά (όλα κι όλα τριάντα έξι, διαλεγμένα και ξαναδιαλεγμένα από ένα σώμα κειμένων μιας δεκαετίας); Γιατί καθένας που γράφει επιθυμεί ταυτόχρονα την έκθεση, αλλά και την απόκρυψη, τη συμπονετική αλλοίωση των γεγονότων, που φτάνει έως και τη συμβολοποίηση, αλλά και την καταφανή διακήρυξή τους, την άφεση της φαντασίας, άλλως πως της αμαρτίας, την άφεση τελικά της ανάγκης για διασάλευση της τάξης. Επιθυμία, φαντασία, διασάλευση και άφεση. Επιστροφή στον μύθο, στην πρώτη γλώσσα, ακόμα μπορεί και σε μια άκρως αναγεννητική ανυπαρξία, επιστροφή στην αρχή. Ένα γυμνό κρεμμύδι… γέο βαγέο… με κλάματα γέλια και χαρές κόβω τις φέτες του. Σας το προσφέρω. Εσείς όμως δεν θα το πείτε πουθενά, έτσι δεν είναι;