“Την ήξερε τη Βαβουχιά, όχι βέβαια μέσω ιδιαιτέρων βιωματικών εμπειριών, αλλά μέσω πλείστων και παραστατικότατων αφηγήσεων τρίτων. Θρυλείται πως επρόκειτο περί βούρκου ψυχών, κολαστηρίου, όπου οι ζωντανοί θρηνούν και οι πεθαμένοι μένουν ξύπνιοι. Επρόκειτο περί οικτρού, ακατανόητου μέρους, περί “άμορφης σκουληκαντέρας”, όπως ορισμένοι την αποκαλούσαν. Και ακόμα, και ίσως κρισιμότερα, περί τσαντιριού, ή καλύτερα στάνης, βλογιοκομμένης και κακοφορμισμένης, λερωμένου και απεριποίητου βόρβορου, που έζεχνε, καθώς λέγανε, λασπουριά και κρεμμυδίλα. Η μετατόπισή του σ’ αυτή την τρώγλη έμοιαζε να φέρει καταδίκη τελεσίδικη, καταδίκη πικρή και τερατώδη.”