…βλέπω μια κίτρινη αφίσα – κολλημένη όπως φαίνεται λίγο πριν – αφού ήταν ακόμα υγρή και κατσαρή. Έσπευσα να τη διαβάσω μια που ήταν μόνο γράμματα. Έγραφε: Όποιος δεν οπλίζεται πεθαίνει. Όποιος δεν πεθαίνει είναι θαμμένος ζωντανός: στις φυλακές – στ’ αναμορφωτήρια – στις τρύπες – (στις πόλεις δορυφόρους) – στις απαίσιες πέτρες των μοντέρνων κτηρίων – στους παιδικούς κήπους και τα σχολεία – στις πλήρως εξοπλισμένες μοντέρνες κουζίνες – στις κρεβατοκάμαρες παλάτια. (Ούλρικε Μάινχοφ). Την ξαναδιάβασα – σχεδόν σαν αυτόματο – για δεύτερη φορά. Απέναντι κάτι μπάτσοι σφύριζαν παράγοντας τον απαίσιο ήχο της αστυνομικής σφυρίχτρας – κι έρχονταν κατά δω – προφανώς για να σχίσουν την αφίσα που μόλις είχα διαβάσει. Το ‘βαλα κανονικά στα πόδια. Όμως φτάνοντας στην τράπεζα – το κείμενο αυτής της Μάινχοφ είχε σφηνωθεί στο κεφάλι μου. …πληροφορήθηκα πως οι “πρόβος” ήταν μια αναρχική ομάδα που αγωνίστηκε κατά του αυτοκινήτου – βάζοντας στη θέση του το ποδήλατο… Αντίθετα – στις άλλες χώρες – …κόμματα και γκρούπες παρείχαν στο Μεγάλο Κεφάλαιο όλες τις ευκαιρίες να κάνουν τις κοινωνίες μας περισσότερο παράλογες και την ελευθερία κινήσεών μας ανθυγιεινή και προβληματική.