Θύμα μιας εξωτερικά επιβεβλημένης μαζικοποίησης, ο σημερινός άνθρωπος, αδυνατώντας να συνευρεθεί με άλλους ομοίους του σε συλλογικότητες σύνθεσης , ξεσπά, όχι σπάνια, σε εκ πρώτης όψεως άλογες / ανορθολογικές εκφράσεις μαζικής – και σε αρκετές περιπτώσεις ατομικής – βίας. Είναι η βία των αλλοτριωμένων που όλο και συχνότερα και με μεγαλύτερη ένταση εκδηλώνεται. Είναι το μίσος και η οργή που μετατρέπονται σε βία. (…) Το πρόβλημα που σε κάθε περίπτωση τίθεται είναι πως η Αναρχική Παρέμβαση, η δική μας παρέμβαση, ατομική και συλλογική, θα συνδεθεί και θα λειτουργήσει στα πλαίσια αγωνιστικών μετώπων κοινωνικής αμφισβήτησης, συμβάλλοντας στη συγκρότηση, διεύρυνση και ριζοσπαστικοποίησή τους.