Στο κείμενο αυτό ο Κροπότκιν απαντάει στο ερώτημα αν ο αναρχισμός έχει μια φιλοσοφία και τι είναι αυτή η φιλοσοφία. Βρίσκοντας αναλογίες με τις φυσικές επιστήμες, δείχνει ότι η πρόοδος συντελείται με βίαιες αλλαγές στην ισορροπία που δημιουργείται σε κάθε περίοδο, τις οποίες ακολουθεί μια νέα αρμονία που προκύπτει απ’ την αντίδραση των επιμέρους μερών. Ωστόσο, αυτή η φυσική ανάπτυξη εμποδίζεται από ισχυρές μειονότητες που την κρατάνε δέσμια των συμφερόντων. Έτσι θεωρεί ότι το πρακτικό καθήκον του αναρχισμού είναι η ενθάρρυνση των τάσεων που ευνοούν την αποκατάσταση της φυσικής διαδικασίας, δηλαδή, η διάδοση των αναρχικών ιδεών ώστε ν’ αφυπνιστεί η πρωτοβουλία των ανθρώπων και να πραγματοποιήσουν την κοινωνική επανάσταση, που θα καταστρέψει τις άρχουσες μειονότητες, εγκαθιδρύοντας το βασίλειο της ελευθερίας.