Όταν πρωτοκυκλοφόρησε αυτό το βιβλίο, «ο πλανήτης βίωνε μια ραγδαία αλλαγή -το λεγόμενο Τέλος της Ιστορίας- το ΤΑΖ όμως εξακολουθούσε να βλέπει τον κόσμο υπό το πρίσμα μιας διαλεκτικής η οποία τον καθόριζε από τότε που γεννήθηκε: του Ψυχρού Πολέμου, της σύγκρουσης μεταξύ καπιταλισμού-σταλινισμού, των δίδυμων αυτών αδελφών. Η βασική ιδέα της “Προσωρινής Αυτόνομης Ζώνης” ήταν να αποτελέσει μια συμβολή σε έναν επιθυμητό τρίτο δρόμο, ένα είδος παράκαμψης της διαλεκτικής, μια εναλλακτική πρόταση τόσο στο Κεφάλαιο όσο και στην Ιδεολογία. (…) Η ΤΑΖ δεν είναι ο προάγγελος κάποιας φαντασιακής Κοινωνικής Ουτοπίας για την οποία πρέπει να θυσιάσουμε την ζωή μας, έτσι ώστε τα παιδιά των παιδιών μας να μπορούν να αναπνέουν κάπως ελεύθερα. Η ΤΑΖ πρέπει να είναι η σκηνή της σημερινής αυτονομίας μας, αλλά μπορεί να υπάρξει μόνον υπό την προϋπόθεση ότι ήδη αναγνωρίζουμε ότι είμαστε ελευθέρα όντα. (…) Η ΤΑΖ είναι μια τέχνη της ζωής σε διαρκή εξέγερση, άγρια αλλά ευγενής…». (Χ.Μ., από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) «Έξοχο…» (Άλλεν Γκίνσμπεργκ) «Συναρπαστικό…» (Ουίλιαμ Μπάρροουζ) «Λογοτεχνικό αριστούργημα» [Freedom (Λονδίνο)] «Ποιος είναι ο Χακίμ Μπέη; Τον λατρεύω!» (Τίμοθυ Λήρι) «Σκληροπυρηνικός ντανταϊσμός/σουρεαλισμός» (Ρούντυ Ρούκερ)