Το Στις φλόγες αποδεικνύει γιατί η Ναόμι Κλάιν χαρακτηρίστηκε από το The New Yorker ως “η πλέον επιδραστική μορφή της αμερικανικής Αριστεράς” και γιατί ο κορυφαίος περιβαλλοντολόγος Μπιλ ΜακΚίμπεν την αποκαλεί “πνευματική νονό τού Πράσινου Νιου Ντιλ – το οποίο τυχαίνει να είναι η πιο σημαντική ιδέα στον κόσμο αυτή τη στιγμή”. Για τουλάχιστον μία δεκαετία, η καταξιωμένη δημοσιογράφος και πρωτοπόρος διανοούμενη Ναόμι Κλάιν έχει καταγράψει τη μεταβολή της κλιματικής κρίσης από μια μελλοντική απειλή σε μια κρίσιμη κατάσταση με επείγοντα χαρακτήρα. Ήταν μεταξύ των πρώτων που υποστήριξαν ό,τι τώρα αποκαλείται Πράσινο Νιου Ντιλ -ένα όραμα για τη μεταμόρφωση των οικονομιών μας ώστε να αντιμετωπίσουμε, ταυτόχρονα, την κλιματική κατάρρευση και την ανεξέλεγκτη ανισότητα. Τώρα που η στάθμη των ωκεανών αυξάνεται μαζί με την παγκόσμια ανησυχία, υποστηρίζει ότι μόνο αυτού του είδους η τολμηρή δράση από τη βάση έχει μια πιθανότητα να μας κινητοποιήσει να αγωνιστούμε για τη ζωή μας όσο ακόμα υπάρχει χρόνος. Με ανταποκρίσεις από τον μεταμορφωμένο σε φάντασμα Μεγάλο Κοραλλιογενή Ύφαλο έως τους πνιγμένους στους καπνούς ουρανούς των βορειοδυτικών ακτών των ΗΠΑ, και από το σαρωμένο από τυφώνα Πουέρτο Ρίκο έως το Βατικανό που συνειδητοποιεί την ανάγκη για ριζική αλλαγή, η Κλάιν καταλήγει ότι, για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε την υπαρξιακή κρίση της κλιματικής αλλαγής, χρειάζεται να μεταμορφώσουμε τα συστήματα που τη δημιούργησαν. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) «Η Ναόμι Κλάιν υιοθετεί μια φαινομενικά αριστερή θεώρηση στην παράθεση των ποικίλων άρθρων του βιβλίου της, μία προσεκτικότερη όμως ματιά στο πρόβλημα θα βρει πιθανότατα σύμφωνους με την άποψή της τους περισσότερους αναγνώστες. Διότι δεν πρόκειται πλέον για ζήτημα αριστερών ή δεξιών πολιτικών ή πεποιθήσεων. (…) Η συγγραφέας πρεσβεύει, μέσα από εύλογα παραδείγματα του βιβλίου της, το δόγμα της συλλογικότητας, το οποίο πρέπει απαραιτήτως να ενστερνιστεί η ανθρωπότητα, αν θέλει να αποτρέψει τη διατάραξη της ισορροπίας του πλανήτη που απειλεί την ίδια την επιβίωση του είδους μας πάνω σ’ αυτόν». (Λεύκη Σαραντινού, bookpress.gr, 30/12/2020)