Τα κείμενα του Mark Neocleous και του Christos Boukalas που παρουσιάζουμε εκφράζουν την απαίτηση να τοποθετηθεί η κριτική της ασφάλειας [security] ως προϋπόθεση κάθε κριτικής στο νεοφιλελευθερισμό. Η κατηγορία της ασφάλειας έχει γίνει ο βασικός και μόνιμος, αν όχι ο μόνος, μηχανισμός διακυβέρνησης του πληθυσμού, μεταβάλλοντας ριζικά την κρατική διακυβέρνηση σε ένα είδος παρατεταμένου αυταρχικού κρατισμού την οικονομία σε ένα καθεστώς προεπιλεγμένων κρίσεων την κατασκευή της κοινωνικής τάξης σε πολεμική μηχανή και ανεξέλεγκτη αστυνομική εξουσία την υποκειμενικότητα σε αυτοπεριοριστική κατασκευή του εαυτού και καθολική εσωτερίκευση των αξιών της νεοφιλελεύθερης διακυβέρνησης την εργασία σε καθεστώς εργασιακού εξαναγκασμού και ενεργητική συνταύτιση με την επιχειρηματική δραστηριότητα φτάνοντας, τελικά, στο σημείο να μεταβάλλει ακόμα και την αντίληψη του χρόνου και της ιστορικότητας, εγκλείοντας την πραγματικότητα σε ένα διαρκές αιώνιο παρόν και ακυρώνοντας κάθε διανοητό μέλλον. Η καθίζηση των αισθητών κόσμων εντός μιας αχρονικής σταθεράς όπου κάθε δραστηριότητα και κάθε καθημερινή πρακτική δεν μπορεί παρά να επιβεβαιώνει το ήδη υπάρχον -τον νεοφιλελευθερισμό και τις αξίες του- είναι η πραγματική δραστηριότητα των μηχανισμών της ασφάλειας. Γι’ αυτό και η κατάργησΗ της ασφάλειας είναι σήμερα η μόνη λογική και αυτονόητη απαίτηση. Ωστόσο δεν υπάρχει τίποτα το σκανδαλώδες σε αυτή την κριτική. Αντιθέτως, δεδομένης της αξιοσημείωτης ευκολίας με την οποία, η κατηγορία της ασφάλειας -όπως και των παράγωγων εννοιών της πρόληψης (pre-emption) της κατειρήνευσης (pacification) της ανθεκτικότητας (resilience) κ.λπ. – υιοθετείται και δεδομένων των προβλημάτων τα οποία η υιοθέτηση αυτή παρακάμπτει, το σκάνδαλο βρίσκεται στην απουσία αυτής της κριτικής. Τα κείμενα που παρουσιάζουμε εδώ είναι μια γραμμή φυγής από την παγωμένη διάρκεια του κόσμου της ασφάλειας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)