Δύο είναι τα βασικά ζητήματα που θα ήθελα να εξετάσω εδώ, το πρώτο είναι μάλλον αφηρημένο, το δεύτερο πιο συγκεκριμένο. Πρώτον, θέλω να εξετάσω τους ρόλους που συχνά έχουν την τάση να παίζουν οι διανοούμενοι στην σύγχρονη βιομηχανική κοινωνία, ένα θέμα πάντοτε επίκαιρο – τουλάχιστον από την υπόθεση Ντρέυφους και μετά, όταν η λέξη “διανοούμενος” πέρασε στην κοινή χρήση, καθώς μια ομάδα ευαισθητοποιημένων πνευματικών ανθρώπων έλαβε μαχητική θέση σε ένα ζήτημα που αφορούσε την δικαιοσύνη. Σε αυτό το πλαίσιο, θέλω επίσης να σχολιάσω την ανάμειξη των Αμερικανών διανοουμένων στις ιδεολογικές διαμάχες γύρω από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν μια διαπρεπής ομάδα φιλελεύθερων διανοουμένων, στην οποία περιλαμβάνοντο οι Τζων Ντιούη, Ουώλτερ Λίπμαν και άλλοι, που αυτοχαρακτηριζόταν ως νέα τάξη, ασχολήθηκε για πρώτη φορά με την χρησιμοποίηση της ευφυΐας στον σχεδιασμό της εθνικής πολιτικής. Δεύτερον, θέλω να εστιάσω την προσοχή μου σε ορισμένες από τις σύγχρονες συνεισφορές της “νέας τάξης” – ιδίως σε εκείνη που αφορά την δόμηση του ηθικού και ιδεολογικού πλαισίου που εναρμονίζεται με τα καθήκοντα του αμερικανικού κράτους κατά την “μετά Βιετνάμ εποχή”. Θα προσπαθήσω να δείξω ότι μερικά μάλλον εντυπωσιακά χαρακτηριστικά της σύγχρονης ιδεολογίας μπορούν να γίνουν κατανοητά βάσει των όσων προηγήθηκαν στην προκαταρκτική, πιο γενική συζήτηση. […] (Από την έκδοση)