“Εμείς ήμασταν μέσα στο αμάξι, όπως μας είχε πει ο Huey, δίχως να μιλάμε. Κι αυτός ήταν έξω, ο πιο σκληρός “καριόλης” στον κόσμο, δικέ μου. Ο Huey και δέκα γουρούνια. Τρία-τέσσερα από τα γουρούνια προσπαθούσαν να διώξουν κάτι παιδιά με ποδήλατα κι έλεγαν στον κόσμο ότι απαγορεύεται να στέκονται εκεί, κι ο Huey τους έκοβε: ‘Όχι! Ελάτε μέσα στα γραφεία”. Μικρά παιδιά με τα ποδήλατά τους μπήκαν μέσα στα γραφεία μας. Είχαμε μια μεγάλη βιτρίνα που “έβλεπε πιάτο” το όλο σκηνικό. Οι μαύροι είχαν σταθεί πίσω από τη βιτρίνα, δικέ μου. Έσκυβαν, ακουμπούσαν στο τζάμι για να ακούσουν όσα λέγονταν. Κραύγαζαν “Πάνω τους, αδελφέ, δώσε τους να καταλάβουν”. Τα αδέλφια παρατηρούσαν και μπορούσαν να δουν πως τα γουρούνια ήταν φοβισμένα από το μεγάλο όπλο που κρατούσε στο χέρι του αυτός ο κακός μαύρος αλλά πανέμορφος αράπης. Κάθε φορά που ο Huey έλεγε “Αν μου ρίξεις, γουρούνι, θα ανταποδώσω τα πυρά”, οι μαύροι κραύγαζαν κάτι όπως “Πες τα! Έτσι να κάνεις, αδελφέ!” Κι ο Huey ήξερε πως τώρα επαναστατικοποιούσε την κουλτούρα μας, εκπαίδευε τους μαύρους να είναι επαναστάτες, πως το όπλο βρισκόταν στη σωστή του θέση”. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)