“Τι όνειρα έχεις, Μάσα;” με ρώτησε μια τσιγγάνα. Ήταν 19 χρόνων, πολύ μεγάλη ποινή, περίπου έξι χρόνια.
“Θα ‘θελα να κάνω τον γύρο του κόσμου”, είπε μια κoπέλα.
“Κι εγώ θα ‘θελα να πάω στη σελήνη”, είπε μια άλλη.
Και η τσιγγάνα είπε: “Εγώ θέλω να βγω με αμνηστία. Θέλω να είμαι με το παιδί μου. Το θέλω πάρα πολύ”.
Δεν βγήκε με αμνηστία, με αμνηστία βγήκαμε εγώ κι η Νάντια. Εγώ, η Νάντια και τρεις ακόμη άσημες κοπέλες. Πέντε άτομα στη μεγαλύτερη χώρα του κόσμου.
“Θέλω να γράψω ένα βιβλίο”, είπα.
“Θα είμαι στο βιβλίο;” ρώτησε η τσιγγάνα.
“Οπωσδήποτε.”